Stalen Ros

In mijn vorige blog over BMX maakte ik een cruciale fout. Ik noemde de BMX een kinderfiets. En dat kreeg ik te horen. Wat nou kinderfiets? Een Stalen ros zul je bedoelen! Ik bedoelde het niet verkeerd, want eigenlijk vind ik de fiets een ontzettend stoer ding! En dat is het ook, kreeg ik vandaag te horen.

De kleine fiets is complexer dan hij eruit ziet. Termen als carbon, crankstel en profielen vliegen me om de oren. Langzaamaan begin ik er steeds meer van te begrijpen. De Olympische fiets is gemaakt van carbon, omdat dat een lichter materiaalsoort is en ze zo tijd kunnen winnen. Crankstel is de armkruk tussen de trapas en de pendalen. En aan de hand van de baan waar je op rijdt, kies je je bandprofiel.

Het duurt even, maar het begin is er. En eigenlijk maakt die complexiteit de BMX er alleen maar mooier op. Vol bewondering stond ik te kijken naar de BMX van Martijn Scherpen. De vorm, de uitstraling en de gore en vieze moddervlekken die de fiets compleet maken. Ze staan voor bloed, zweet en tranen. Voor de emotie. Voor de winst of het verlies. Als ik er naar kijk, krijg ik het gevoel van afgetrapte Vans waar je voetafdruk als handtekening in staat gedrukt. Hij past alleen jou perfect. Volgens mij geldt dat ook voor Martijn. Overal neemt ie zijn BMX mee naar toe. Zelfs als hij naar zijn vriendin gaat in Brabant, want stel je voor dat iemand hem belt om even een ritje te gaan maken... Wat zal zijn vriendin die fiets af en toe vervloeken.

Hoewel de fiets van stevig materiaal is gemaakt, breekt er toch regelmatig iets af. Een trapper, een wiel, een stuur. A joh, dat is normaal. 'Watttt?!', dacht ik meteen. Normaal? Dus de smakker die Raymond van der Biezen maakte tijdens de Wereldbeker op Papendal was normaal? Ja, eigenlijk wel. Vallen hoort erbij. Huilen staat niet in het woordenboek van BMX'ers. Al heb je twee gebroken benen, gewoon opstaan, lachen (al is het met moeite) en zwaaien naar het publiek. Bikkels!

Ik ben er uit! De BMX moet af van het kinderfietsje-imago. De fiets is voor bikkels. Voor stoere mannen. Voor stoere vrouwen. Voor maffe sporters die zo gek zijn om met zeven andere rijders bizarre parcoursen af te leggen.
Ik moet mijn excuses aanbieden. Niks geen kinderfietsje meer. Stalen Ros is de naam die de fiets toebehoort.