Het mooie van sport is dat je er ook andere mensen mee kunt helpen. Zo fietsen donderdag verschillende mannen, vrouwen en zelfs kinderen de Alpe d'HuZes. Het doel? Zes keer de Alpe d'Huez op en neer en zoveel mogelijk geld ophalen voor onderzoek naar kanker. Onder het motto: "Opgeven is geen optie" haalden alle deelnemers bij elkaar ruim 20,1 miljoen euro op. Een godsvermogen!
Het pinksterweekend stond bij vele mensen in het teken van de RoPaRun. Een race van Parijs naar Rotterdam (vroeger andersom; vandaar RoPa) waarbij sporters zoveel mogelijk geld inzamelen voor de strijd tegen kanker. Gisteren mocht ik mijn vader de Coolsingel op juichen. Daar kwam hij met het team van de Goudse Verzekeringen voor de vierde keer over de finish.
In vergelijking met vorige keer, waren wij nu ruim op tijd. Een klein wonder, want op tijd komen met mijn moeder blijkt toch altijd weer een probleem te zijn. Langs de lijn klapten we de verschillende teams naar de finish. Van bedrijventeams tot kleine dorpenteams, zelfs de Sparta supporters hadden een team op de been weten te brengen. De ene kwam wat emotioneler dan de ander over de finish. Want hoe moeilijk is het om binnen tweeënhalve dag van Parijs naar Rotterdam te rennen? En hoe moeilijk is het om voor de mensen die echt speciaal voor iemand lopen. Onvoorstelbaar, maar voor het goede doel doen we alles!
Rond vier uur kwam mijn vader eindelijk de Coolsingel opgerend. In foei-, maar dan ook echt foeilelijk geel (opvallend: ja. mooi: NEE, verschrikkelijk) kwam meneer ons een natte zoen/knuffel geven. Heerlijk.
De laatste en normaal zware meters vielen mee. Met een 'staande ovatie' werden alle teams binnengehaald. Helaas moesten ze nog even wachten, want de speaker was in tegenstelling tot de kandidaten niet zo snel. De laatste 100 meter tot de finish duurde hierdoor zo'n 20 minuten. Wat wij al niet over hebben voor die oude man.
Eindelijk was het dan echt afgelopen. Na het gebruikelijk praatje van de coach was het tijd om de tassen te halen en lekker naar huis te gaan. Daar kon meneer met zijn benen gestrekt op de bank gaat zitten. Minder stijf dan anders (zoals hij zelf zei) hoorde ik hem 's avonds toch stiekem zeggen: "God, ik ben benieuwd hoe ik morgen de trap af kom."
Ik denk dat ik namens mijn vader mag zeggen dat het de pijn allemaal waard is. Het gevoel van iemand anders helpen moet prachtig zijn. Misschien ligt hier voor mij een uitdaging? Een jaar trainen en dan ook lopen? Of zal ik dan toch op safe gaan en fietsen.
Eén ding is zeker. Deze mensen zijn helden... Mijn vader is een held!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten