Mijn laatste mooiste doelpunt

Het zit er op. Na twaalf jaar waterpolo ben ik er klaar mee. Niet helemaal natuurlijk, maar ik heb besloten om te stoppen. Twaalf jaar lang was waterpolo een groot deel van mijn leven. Ik heb met ontzettend veel plezier alle wedstrijden en, soms met wat minder plezier, de trainingen afgewerkt. Met veel moeite zwom ik op mijn 7de mijn eerste baantje en gooide ik mijn eerste bal. Tegenwoordig zwem ik met veel liefde 3,5 kilometer bij Koen en gooi ik de ballen graag in het doel achter Nathalie. Toch ben ik er volgend seizoen niet meer bij. Ik kies voor een nieuw avontuur en een nieuwe uitdaging. Mezelf verder ontwikkelen, vallen en dan zelf weer opstaan zonder dat ik daarbij geholpen word.

Vandaag was mijn laatste wedstrijd. Op een brakke zondag om half drie in Vlaardingen. Onze keepster was er niet bij dus mijn keepersdebuut was een feit. Drie parten lang heb ik met een rood mutsje in het doel gelegen. In totaal maar vier ballen doorgelaten, een prestatie op zich. Het vierde partje wilde ik graag als veldspeelster mijn laatste speelminuten maken met de hoop op een mooie afsluiten natuurlijk. En die mooie afsluiting kwam er zeker.

Voor de wedstrijd zei ik tegen een teamgenootje: "Ik wil graag vanaf de middenlijn scoren." Eigenlijk was het een grapje, maar stiekem leek het me wel een mooie afsluiter.

Met in de laatste minuut scoorden onze tegenstandster de 5-11. Nog vijf seconden op de klok. Een aanval was dus niet meer mogelijk. Dit was mijn kans. "Mag ik hem schieten?" vroeg ik aan Geerte, de 'routinier' uit mijn team. Geen probleem. Bij het fluitsignaal van de scheidsrechter kreeg ik de bal in handen. Vijftien meter van het doel verwijderd. En toen schoot ik. En hoe. Bewust maar, eerlijk is eerlijk, met geluk kwam de bal binnenkant paal de kruising in gevlogen. 5-12. O mijn god, ik had een doelpunt gemaakt in de laatste seconden van mijn 'waterpolocarrière' en wat voor één. Een beauty, al zeg ik het zelf. Een prachtige afsluiter van twaalf ontzettend mooie jaren.

Een mooi einde, maar wel onwerkelijk. Volgend jaar geen wedstrijden meer op zaterdag. Echt heel gek idee. In de auto van Leiden naar huis heb ik dan ook wat traantjes weggepinkt. Ik ga het missen, maar natuurlijk zal ik nog geregeld in het zwembad komen. Het zwembad is immers mijn tweede thuis.

In mijn blog wil ik nog even snel iedereen bedanken. De lieve meiden uit mijn team die dit jaar ontzettend hard hebben gewerkt en met resultaat. We zijn kampioen met 20 punten voorsprong op de nummer twee. Aukje en Yvonne, onze coaches van de laatste wedstrijden, wil ik ook bedanken. Koen, Michel en Ton voor de trainingen van afgelopen seizoen. Alle lieve meiden van ZVL, ik heb een ontzettend toffe tijd met jullie gehad. Ook wil ik nog even snel mijn vroegere trainers van Katwijk bedanken, waar ik acht jaar lang veel van heb geleerd.

Bedankt voor twaalf mooie jaren!