Ik heb hem. IK HEB HEM. Eindelijk. Na weken intensief zoeken en brieven sturen, heb ik een stage. En wat voor een. Ik mag van mei tot en met juli stage lopen bij NOC*NSF. In mijn ogen het hart van de sport in Nederland.
Dinsdag was het zover. Mijn sollicitatiegesprek bij NOC*NSF. Het gesprek was om half elf, maar mijn wekkertje ging al om tien voor half zeven. Belachelijk vroeg natuurlijk, maar van Katwijk naar Arnhem is ook een hele onderneming. Vol goede moed nam ik de bus naar Leiden Centraal. Zenuwachtig was ik eigenlijk niet. Best bijzonder, want voor serieuze gesprekken zoals prestentaties en sollicitaties ben ik bijna altijd zenuwachtig. Alles verliep vlekkeloos, totdat ik op Utrecht Centraal stond.
"In verband met een stroomstoring op het station van Arnhem is er geen treinverkeer mogelijk tussen Ede-Wageningen en Arnhem. Reizigers met de bestemming Nijmegen worden geadviseerd via Oss te reizen."
En wie moest er naar Arnhem? Inderdaad, ik! Toch maar in de trein gestapt, waarna we werden verplicht om op het station van Ede-Wageningen uit te stappen. Daar kregen alle reizigers van de omroepster te horen dat we het maar moesten uitzoeken en dat er geen bussen naar Arnhem reden. Niet in die woorden natuurlijk, maar daar kwam het wel op neer.
Wat moest ik nu? Nadenken Romy, nadenken. Gelukkig had ik degene met wie ik een sollicitatiegesprek had al gebeld, maar ik wilde liever wel optijd komen.
Uiteindelijk heb ik een taxi genomen naar Papendal. Vijf minuten te laat kwam ik aan in de bossen van Papendal. Een ontzettend mooie omgeving om te sporten en misschien nog wel belangrijker, om stage te lopen.
Het gesprek verliep prima. De twee mensen van NOC*NSF met wie ik een gesprek had, waren ontzettend aardig. Ze hadden leuke plannen en klonken ook wel positief. Na het gesprek was het tijd voor een handdruk, een 'Tot ziens' (hinthinthint) van mijn kant en een gulle lach van hun kant. Nog even snel ex-topsporter Barbara de Loor gezien en toen was het tijd om met een goed, maar toch wel spannend gevoel naar huis te gaan.
En vandaag werd ik dus opgebeld met de vraag: "Romy, kom je bij ons stage lopen?" Mijn hoofd schreeuwde: "JAJAJAJA!", mijn voetjes huppelden vrolijk in het rond. Gelukkig kon ik mezelf nog wel beheersen en zei ik op een normale enthousiaste toon: "Ja, natuurlijk. Super leuk!"
Nu moet ik allen nog even uitzoeken hoe en wat voor school. Hoe en wat in Arnhem. En dan kunnen jullie vanaf mei mijn hoe-en-watblogs lezen over mijn stage en over de jonge sporters van het Europees Jeugd Olympisch Festival. Ik heb er zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten