Sport en sportiviteit. Twee dingen die samen zouden moeten gaan. Maar eigenlijk begin ik daar steeds meer over te twijfelen. Sport is emotie, dat klopt. Sport is een uitlaatklep, dat klopt. Maar sport is daarentegen geen uitlaatklep waarbij je iemand de huid vol kan schelden of kan gebruiken als boksbal.
Zaterdag speelde ik een wedstrijd tegen de nummer twee van de competitie. Wij staan eerste dus dat het een spannende wedstrijd zou worden, stond vooraf al vast. Vanaf het eerste fluitsignaal waren onze tegenstandsters al gefrustreerd. Iemand net iets harder aftrappen of uitmaken voor kreng of bitch, daar kan ik in zo'n wedstrijd nog wel meeleven. Maar één dame, de aanvoerster nota bene, vond het nodig om mijn teamgenoot een ernstige ziekte en een carrière achter de ramen toe te wensen. Zoiets gaat bij mij toch echt te ver. Toen ik haar, als aanvoersters onder elkaar, hier na de wedstrijd op aansprak, moest ik "mijn bek houden" en kreeg ik dezelfde ziekte en carrière toegewenst.
Ik zal nog een voorbeeld geven. Dinsdag moest ik zoals altijd trainen. Tijdens het inzwemmen had mijn trainer een gesprek met een minder gemotiveerde speelster. Blijkbaar raakte mijn trainer een gevoelige snaar, want ze liep huilend het zwembad uit. Dit vond haar vader zo erg dat hij woest de training kwam verstoren. Een 2-meterlange man met een fors postuur kwam op onze trainer aflopen met de woorden: "Ik sla je hier zo op je smoel hoor. Ik sla je op je smoel." Gelukkig werd deze man op tijd tegengehouden door een bestuurslid die er toevallig nog was, maar ik wil niet weten wat er anders was gebeurd.
Het is zo jammer dat dit soort dingen gebeuren. Het komt de sport zeker niet ten goede. En dit gebeurt niet alleen in de amateursport hoor. Dinsdagavond, na de training, keek ik de samenvatting van AC Milan - Tottenham Hotspur en daar was de sportiviteit ook ver te zoeken. Ik noem een Flamini (ACM) die met twee gestrekte benen Vedran Corluka (THS) tackelt. Ik noem een Gattuso (ACM) die assistent-trainer (THS) bij de keel pakt en hem vervolgens een kopstoot geeft.
In september 2010 sloegen elf sportbonden de handen ineen voor betere sportiviteit. In de campagne Samen voor Sportiviteit en Respect maken de bonden zich hard om het klimaat op en rond het sportveld te verbeteren. Een mooie en nuttige campagne in mijn ogen. En nu maar hopen dat de campagne aanslaat. En anders kunnen sporters altijd nog mijn advies opvolgen. Drie keer ademhalen, tot tien tellen en verstandig zijn. En wie niet wil luisteren, moet maar spreekwoordelijk voelen. Straffen die onsportieve gekken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten