Vroeger...

Als ik thuis het thuis over vroeger heb, begint iedereen spontaan te lachen. Blijkbaar had ik als kind een nogal rijke fantasie en dat deel ik nu graag met mijn lieve familie. Zo dacht ik altijd dat ons gebedje voor het eten (Heere, zegen deze spijze. Uitgenade Amen) geen Nederlands maar Spaans was. Tot ik op een dag aan mijn moeder vroeg: "Waarom bidden wij eigenlijk in het Spaans?" Ik kwam erachter dat ik helemaal geen Spaans kon spreken, verdorie!
Nog zoiets. Ik was vroeger 'fan' van de Spice Girls. Op mijn weg van school naar huis dacht ik altijd dat mijn moeder de Spice Girls speciaal voor mij bij ons thuis had uitgenodigd. Gewoon, omdat ik zo'n lieve dochter was. Ik verzon onderweg wat ik ging zeggen, iets in de trant van: "Helloow, Mei neem iz Romy. How ar joe?" Eenmaal thuis aangekomen bleken ze er altijd niet te zijn. Achja, morgen weer een dag.

Nu denken jullie vast: "Wat heeft dit met sport te maken?" Dat zal ik jullie vertellen. Maandagavond zag ik een waterpolofoto uit mijn kindertijd. Ik was, schat ik, een jaar of 9/10. Een hele leuke tijd maar wat een randdebielen zaten er in mijn team.

Zo hadden we Leroy. Leroy was voor Feyenoord en dat was te zien ook. Elke zaterdag kwam die trots in zijn Feyenoordtrainingspak inclusief Feyenoordsokken, Feyenoordsjaal en waarschijnlijk ook Feyenoordondergoed naar de wedstrijden. Leroy hield van één bepaald zinnetje en dat zei hij dan ook zo vaak als hij kon. "Jeanine is de beste en daarna ik." Wat jij wil dachten wij altijd. Tsja, nu kan hij dat niet meer zeggen. Leroy is in zijn puberteit flink opgezwollen en heeft ook last van mannenborsten. Hij traint misschien nog één keer in de week en speelt in heren 4 van Katwijk. De beste achter Jeanine is hij allang niet meer.

De beste vriend van Leroy was Jeffrey. In tegenstelling tot Leroy zat Jeffrey liever op de kant. Dan kon hij naast het veld bommetjes maken, want in bommetjes was Jeffrey goed. Elke wedstrijd maakte hij er wel een stuk of tien. En het ging altijd goed, tot we op een dag een thuiswedstrijd hadden in Katwijk. Jeffrey was weer bezig met zijn bommetjes en was zo in de wolken dat hij op de lijn sprong en heel zijn been open haalde. Jeffrey werd tijdens de wedstrijd naar de dokter gereden om de wond te laten hechten. Na dit incident was het snel aflopen met de waterpolocarrière van Jeffrey.

Ook hadden we Rutger en Bart nog. Twee ongelovelijk irritante jochies. Meer weet ik eigenlijk niet van ze. Het laatste wat ik van Rutger ooit heb gehoord, is dat ie wel van een jointje en een 'snuifje' houdt. Daar verdient ie overigens ook zijn geld mee. Van Bart weet heb ik helemaal niks meer gehoord.

De laatsten op de foto zijn Eline, Jeanine en ik. Elk jaar zaten we in hetzelfde team. Waterpolo was onze grootste hobby, daarna kwam eten. We hielden van snoepjes, koekjes, chips en dat was ook wel te zien. De randjes babyvet zaten er bij ons in die tijd nog steeds aan. We vonden het heerlijk om lekker ver uit te spelen, want dan konden we snoepjes kopen en die na (en stiekem ook voor) de wedstrijd met zijn drieën opeten.

Eline, Jeanine en ik zijn nog steeds samen. Elke dinsdag, woensdag en vrijdag rijden we samen naar Leiden op te gaan trainen bij ZVL. In de auto kunnen we uren lachen over vroeger. Over de foto waarin we met zijn drieën op de tribune zitten met een zakje chips. Of over Leroy 'de beste na Jeanine'. Of over bommetje Jeffrey. Tsja, vroeger... Ik moet er nog steeds om lachen.