Af en toe heb je ze. Van die magische momenten, waarbij de adrenaline door je lijf giert. Waarbij je kriebels in je buik krijgt. Vanmiddag was er weer zo'n moment. Om tien voor vijf stond 'Onze Epke' namelijk klaar voor de rekstokfinale. De finale die zijn finale moest worden. Het doel? Goud halen in Ahoy voor eigen publiek.
En daar zat ik dan om tien voor vijf, net als veel Nederlanders, voor de tv. Na de Chinees, die viel, was het de beurt aan Epke Zonderland. Een GE-WEL-DIGE finale turnde Epke. Wonderschoon, bijna foutloos met als resultaat zijn hoogste score ooit. 16.033. Blijdschap en vreugde bij Epke, blijdschap en vreugde bij zijn trainer en blijdschap en vreugde bij mij. Want o, wat gun ik die jongen een gouden plak. Wat er ook gebeurt, hij blijft altijd positief.
De een na de ander beet zich stuk op de score van Epke. Zelfs Fabian Hambüchen, dé Duitse turner, kon niet aan Epke tippen.
Bijna, bijna had Epke Zonderland de gouden medaille te pakken maar toen was daar die Chinees Zhang Chenglong. De laatste turner die op het programma stond. Hij turnde goed maar beter dan Epke? Blijkbaar wel, want de jury gaf hem een score van 16.166.
Het is jammer dat Zonderland geen goud won maar het leverde wel een mooie sportmiddag op. Ik was opgelucht toen Epke met een plof stond na zijn afsprong. Ik vierde het feestje mee toen Epke Zonderland de felicitaties van zijn sportgenoten in ontvangst nam. Ik keek naar elke nieuwe oefening met misschien wel evenveel spanning als Epke zelf. Ik was opgelucht als de scores lager waren dan die van Epke. En ik baalde met Epke mee toen Zhang Chenglong over de score van Epke heen ging.
Dit alles maakte vandaag weer een prachtige sportmiddag. Een sportmiddag om te koesteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten