'Dan worden we volgend jaar toch gewoon kampioen'

Vandaag keek ik de laatste aflevering van de docu-serie WIA 4. Het zaalvoetbalelftal van Hugo Borst. In de laatste aflevering was te zien hoe Sparta degradeerde. En dat riep bij mij slechte herinneringen op.

Ik zat op de tribune die middag. Ik kan niet vaak kijken bij Sparta, omdat ik zelf sport. Maar omdat mijn seizoen al was afgelopen en Sparta nog promotie/degradatiewedstrijden speelde kon ik die bewuste middag wel kijken.

Vol goede moed ging ik samen met mijn vader naar Het Kasteel. Een praatje hier, een praatje daar en toen begon de wedstrijd alweer. Een verschrikkelijk slechte wedstrijd van beide partijen. Kansen over en weer maar geen doelpunten. Sparta-doelman Varkevisser haalde een Excelsiorspeler onderuit. En ja, dan weet je het wel. Over en sluiten. Maar nee hoor, Fernandez schoot ruim naast en Sparta leefde nog. God, wat was ik blij. Als zelfs een penalty er niet in gaat dan kan Excelsior toch ook niet promoveren ten koste van Sparta dacht ik nog? Dat werd naar mijn idee ook nog bevestigd toen Sparta in de blessuretijd de 1-0 scoorde. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf: 'Zullen wij laten horen, S-P-A-R-T-A.'

Maar in 1 minuut tijd werd ik van hemel naar hel gesleurd. Excelsior scoorde na de uittrap gelijk de 1-1. Diezelfde Fernandez die daarvoor de penalty nog naast schoot. Hoe kon dit nou gebeuren?

Daar zat ik dan, op de tribune tranen met tuiten te huilen. Als 18-jarige dame tussen allerlei zakenmannen kon ik mijn emoties niet in bedwang houden. Sommige mensen zeiden: 'Ach meisje toch, dan worden we volgend jaar toch gewoon kampioen?' Nee, dacht ik, ik wil helemaal geen kampioen worden. Ik wil in de eredivisie spelen, lekker op zondag. Dat is wat ik wil. Ik wil tegen Ajax, Feyenoord en PSV spelen. Dat is wat ik wil.

Achja, nu speelt Sparta in de Jupiler League en staat het op de vijfde plaats. Vier punten achter de nummer 1. Misschien moeten we dan toch maar kampioen worden. Of in ieder geval promotie/degradatiewedstrijden spelen. En dat het liefst tegen Excelsior. Maar met Feyenoord kan ik ook wel leven. De club van Rotterdam tegen het instortende legioen. Dat zou pas een wedstrijd zijn.