Zeven weken heb ik er van mogen genieten. Grote mannen. Mannen met armen van een bodybuilder. Mannen met schouders waar je dienbladen op kan zetten. Mannen met baarden, met dreads en tattoo’s. Oermannen, ik wist niet dat ze nog bestonden. Precies zeven weken kon ik, en met mij nog vele anderen, genieten van het wereldkampioenschap rugby. Met als hoogtepunt de finale tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk.
Eerder had ik in Tunesië Frankrijk en Nieuw-Zeeland al de halve finales zien winnen. Nieuw-Zeeland won terecht, Frankrijk niet. In het hete en zweterige zaaltje was ik tussen alle Fransen één van de weinige die Wales wilde zien winnen. Frankrijk verdiende het niet. Het was door gelukjes per ongeluk doorgedrongen tot de halve finale en daar moest het stoppen. Tenminste, dat vond ik. Helaas vond de Franse ploeg dat zelf niet en zo kropen ze door het oog van de naald en behaalden ze alsnog de finale.
Verdorie, dan moest Nieuw-Zeeland ze maar afslachten.
Mijn wekker ging om half tien en ik was er klaar voor. Nog even een paar minuutjes Eva Jinek op Zondag om wakker te worden, een praatje van Yves Kummer en toen was het zover. Tijd voor de dans. Misschien wel de bekendste strijddans van de sportwereld. De haka van Nieuw-Zeeland. De prachtige dans die onder luide strijdkreten van Piri Weepu de Nieuw-Zeelanders alvast op 1-0 brachten. Frankrijk probeerde er in de V-opstelling (van victory) nog wel wat tegenin te brengen, maar dat was natuurlijk kansloos. Als ze de haka in spiegelbeeld op precies hetzelfde moment hadden nagedaan, hadden ze misschien meer indruk gemaakt.
Nieuw-Zeeland begon de wedstrijd goed. Verdomd goed. Ze waren sterker, groter en hadden veel meer kansen. Na een paar minuten kon Piri Weepu de eerste punten op het scorebord zetten door een penalty tussen de palen te schoppen, maar de bal ging meters naast. De All Blacks kwamen even later wel op een 5-0 voorsprong door een try van Tony Woodcock. Ze gooiden in, ving de bal, gaf hem aan Tony Woodcock en hij maakte ongelofelijk makkelijk een try. Althans, zo leek het. Het zal vast heel moeilijk zijn om precies het goede pad uit te stippelen, maar man, wat zag dat er fantastisch uit!
Daarna ging het minder met Nieuw-Zeeland. Piri Weepu miste de conversie en ook de andere penalty’s. In de tweede helft zette Frankrijk aan en viel Nieuw-Zeeland helemaal weg. Ik zat mezelf op te vreten. Het zou toch niet gebeuren dat Frankrijk straks ook nog de finale wint? Verdomme, Frankrijk bracht de stand op 8-7. Oké, de All Blacks stonden nog wel voor, maar voor hoelang nog? Ze hadden het moeilijk. Dat kon ik ook wel zien.
Maar Nieuw-Zeeland hield stand. Na iets meer dan 80 minuten knokken voor elk punt, maakte Frankrijk een verdedigende fout en kregen de All Blacks nog een penalty. Die werd niet meer tussen de palen geschopt, maar gewoon lekker de tribunes in.
En zo kwam het dat Nieuw-Zeeland in eigen land voor de eerste keer wereldkampioen werd. De zeven weken zijn voorbij. De komende dagen zullen we vast nog wel wat van de rugbyers in het sportnieuws zien, maar daarna is het echt voorbij. Jammer, want naar die oermannen kan ik de hele dag wel kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten