Mascotte zijn is topsport

Ondertussen ben ik al met mijn vierde stageweek bezig. Na deze week hoef ik er nog maar negen. Inderdaad, nog maar negen, want wat gaat die tijd snel! Voor ik het weet zit het er alweer op. Eerlijk gezegd denk ik daar liever nog even niet aan. Voorlopig heb ik het echt super naar mijn zin op Papendal en in Arnhem. Leuke collega's, lieve huisgenoten, mooie omgeving en veel inspirerende verhalen. Het interviewen van de jonge sportertjes is namelijk begonnen. Wat een respect heb ik voor deze sporters. Trainingsuren varierend van 8 tot 32 (!) uur in de week. Elk met een eigen droom. Een pr, een medaille en sommigen zelfs de Olympische Spelen. Aan deze mooie verhalen ga ik zeker nog een blog wijden, want ze zijn een blog zeker waard.

Tussen alle interviews en artikeltjes door mag ik soms ook nog andere klusjes doen. Zo ben ik al 'ghostwriter' van de Chef de Mission Sochi, Maurits Hendriks, geweest. Hij stuurde naar alle mogelijke kandidaten een sms om de sporters extra te stimuleren. Een leuke en, in mijn ogen, nuttige sms. Van een kledingpassessie voor Londen tot en met de telefoon opnemen van de zieke Maureen. Ik doe het allemaal. En dat is niet overdreven...

Vorige week kreeg ik de vraag of ik soms mascotte Tjemp wilde zijn op het feest ter gelegenheid van 40 jaar Papendal. Tsja, als Romy zijnde kan je daar gewoon geen nee tegen zeggen. Dus daar stond ik vandaag. Gehuld in een bloedheet pak met een grote kop in de vorm van het Olympisch Vuur op mijn hoofd. Enthousiast zwaaiend, springend en handje-schuddend verwelkomde ik de gasten. Op de foto? Geen probleem. Automatisch zette ik mijn gemaakte glimlach op om later te realiseren dat die natuurlijk helemaal niet te zien is op de foto. Een beetje dom, maar toch deed ik het telkens weer. Tijdens de circus-act van Circus Renz had ik even de gelegenheid om ui te rusten en daarna ging het pak gewoon weer aan. Blijven zwaaien, stil zijn (dé Mascotte-regel) en toch blijven glimlachen onder dat pak.

Na 2,5 uur in de huid van Tjemp te hebben gekropen, was het weer tijd voor Romy. Ik zit nu languit op de bank, want ik heb het verdiend. Ik ben nu zo'n drie kilo lichter, een ervaring rijker en morgen waarschijnlijk ook een dosis spierpijn rijker. Ja, mascotte spelen lijkt verdomd veel op topsport.

De foto's komen snel!